ایمپلنت های دندانی

ایمپلنت‌های دندانی ریشه‌های دندان مصنوعی هستند که برای ترمیم دندان یا دندان‌های از دست رفته استفاده می‌شوند و به توقف یا جلوگیری از تحلیل استخوان فک کمک می‌کنند. روش کاشت به عنوان شکلی از دندانپزشکی پروتز (جایگزین مصنوعی) طبقه بندی می شود، اما همچنین نوعی دندانپزشکی زیبایی محسوب می شود.

افرادی که دندان های خود را از دست داده اند ممکن است بیش از حد احساس خجالت داشته باشند که نمی توانند لبخند بزنند یا صحبت کنند. علاوه بر این، بی نظمی های گاز گرفتن ناشی از از دست دادن دندان می تواند تأثیر منفی بر عادات غذایی داشته باشد و منجر به مشکلات سلامت ثانویه مانند سوء تغذیه شود.

ایمپلنت‌های دندانی با جایگزینی ریشه‌های دندان از دست رفته، به افراد قدرت و ثبات لازم برای خوردن همه غذاهایی را که دوست دارند، را می‌دهد. علاوه بر این، ایمپلنت به تحریک و حفظ استخوان فک، جلوگیری از تحلیل استخوان و کمک به حمایت از ویژگی های صورت کمک می کند.

از دست دادن دندان

دلایل از دست دادن دندان شامل:

• پوسیدگی دندان
• نارسایی کانال ریشه
• بیماری لثه (پریودنتیت)
• ضربه به دهان (آسیب دندانی)
• ساییدگی بیش از حد
• نقایص مادرزادی

آیا شما کاندیدای ایمپلنت هستید؟

برای تعیین اینکه آیا کاندیدای ایمپلنت هستید یا خیر، از یک متخصص دندانپزشک واجد شرایط با آموزش کاشت، تاج و/یا جراحی دهان مشاوره بگیرید. این یک نوع جراحی دهان است، بنابراین مهم است که اطمینان حاصل کنید که دندانپزشک شما تجربه و آموزش لازم برای این روش حساس را دارد.

کاشت دندان را می توان در هر زمانی پس از نوجوانی یا زمانی که رشد استخوان کامل شد انجام داد. برخی از شرایط پزشکی، مانند دیابت فعال، سرطان یا بیماری پریودنتال، ممکن است قبل از انجام عمل نیاز به درمان بیشتری داشته باشند.

برای تعیین اینکه آیا شما کاندید هستید یا خیر، دندانپزشک شما دندان ها و لثه های شما را به طور کامل معاینه می کند و تراکم و کمیت استخوان را ارزیابی می کند. این ممکن است شامل اشعه ایکس و توموگرافی کامپیوتری با پرتو مخروطی (CBCT) باشد تا اطمینان حاصل شود که ساختار استخوانی کافی برای قرار دادن ایمپلنت(ها) وجود دارد، و دقیقاً مشخص می شود که فیکسچر(های) ایمپلنت مربوط به طرح درمان ترمیمی در کجا قرار می گیرد.

بر اساس وضعیت بافت های دهان، بهداشت دهان و عادات شخصی و تعهد به پیروی از دستورالعمل های مراقبت های بعدی، دندانپزشک شما مناسب ترین برنامه درمانی را به شما توصیه می کند. برخی از بیماران با بافت استخوانی یا لثه ناکافی به پیوند استخوان یا بافت نرم و/یا استفاده از ایمپلنت‌های با قطر کم (که به آنها مینی ایمپلنت نیز گفته می‌شود) نیاز دارند.

همچنین، اگر سیگاری هستید، احتمالاً دندانپزشک به شما توصیه می کند که قبل از انجام این روش سیگار را ترک کنید، زیرا سیگاری ها با خطر بیشتری برای شکست ایمپلنت مواجه هستند. به علاوه میزان شکست بالاتری نیز در افرادی که داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی مصرف می کنند رخ می دهد.

خطرات ایمپلنت چیست؟

ایمپلنت های دندانی ممکن است به دلایل متعددی با شکست مواجه شوند، اما علت آن اغلب به شکست در فرآیند استئواینتگراسیون مربوط می شود. به عنوان مثال، اگر ایمپلنت در موقعیت نامناسبی قرار گیرد، ممکن است استئواینتگراسیون انجام نشود. ایمپلنت‌ها ممکن است بشکنند (یک اتفاق بسیار نادر)، محلی که در آن قرار داده شده‌اند ممکن است عفونی شود، یا ترمیم تاج روی آن شل شود.

بهداشت نامناسب دهان می تواند منجر به پری ایمپلنتیت در اطراف محل قرارگیری شود. این بیماری شبیه به ایجاد پریودنتیت (بیماری شدید لثه) در اطراف دندان طبیعی است. با این حال، روکش ها مانند دندان های طبیعی مستعد پوسیدگی نیستند.

ریکاوری، پیگیری و مراقبت های بعدی

پس از کاشت ایمپلنت، حفظ عادات بهداشت دهان و دندان به اطمینان از یکپارچگی مناسب با ساختار استخوان کمک می کند. عدم استفاده از نخ دندان و مسواک زدن می تواند منجر به شکست درمان شود. اگر ایمپلنت و نواحی اطراف آن به درستی تمیز نشوند، عفونت ممکن است رخ دهد. استعمال دخانیات نیز به نرخ بالای شکست نسبت داده می شود و باید پس از روش های کاشت از آن اجتناب شود.

اگر ترمیم‌های موقت همراه با ایمپلنت(ها) قرار داده شده باشد، تمیز کردن آنها مانند دندان‌های طبیعی‌تان برای اطمینان از بهبود و جوش خوردن به بهترین شکل ممکن اهمیت دارد.

پس از عمل جراحی اولیه، ممکن است تورم لثه و صورت شما و همچنین خونریزی و کبودی جزئی در محل ایمپلنت رخ دهد. داروهای مسکن ممکن است توسط دندانپزشک شما برای تسکین هر گونه درد یا ناراحتی که بعد از عمل احساس می کنید، تجویز شود. برای پنج تا هفت روز پس از جراحی، رژیم غذایی شما باید به غذاهای نرم محدود شود. در صورت وجود بخیه، ممکن است نیاز باشد که توسط دندانپزشک شما بخیه ها کشیده شود.. با این حال، بخیه های جذبی که نیازی به برداشتن ندارند معمولا استفاده می شود.

بهبودی پس از عمل جراحی برای قرار دادن ایمپلنت (ها) تا شش ماه طول می کشد، در حالی که نصب و نشستن تاج (ها) می تواند تا دو ماه طول بکشد. باز هم، این بازه زمانی به موارد فردی و درمان بستگی دارد.

منبع: https://www.yourdentistryguide.com/implants

https://www.yourdentistryguide.com/implant-procedures